tag:blogger.com,1999:blog-88640785642434688662010-02-23T15:25:01.124Zاز همه چیز و هیچ چیزشهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.comBlogger13125tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-44523115372389480602010-02-23T14:56:00.003Z2010-02-23T15:25:01.132Z

تنه ی درخت چارمغز پیر از میانه ی دیوار قدیمی مشرف به آبشار برآمده است. صدای آبشار سکوت پسکوچه ی خاموش را در ظهر تابستان به هم می زند. برگ های روشن درخت که در معرض تابش خورشید قرار گرفته اند در حالی که از نسیم ملایم نیمروزی به لرزش درآمده اند، خود را به برگ های دیگر که نور خورشید بر آنها نمی تابد می سایند. پسکوچه شامگاهی عجیب را در پیشرو دارد. نسیمه که بیماری سل داشته و برای مداوا به مرکز ولایت

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-64358420449494446632009-12-08T13:07:00.002Z2009-12-08T13:23:24.705Z

امروز روز دیگری است، و دلم غم دارد امروز، به شدت غمگینم نمی دانم این ابرهای سیاه از کدام آسمان اند که سراسر دلم را فراگرفته اند. نمی دانم این بیهوشی که به هشیاری مانند است از چیست؟ هیچ چیزی کفایتم نمی کند. در اوج شادمانی احساس اندوهی جانکاه می کنم و در اوج اندوه به روشنایی اندکی در آفاق دور دل می بندم. نمی دانم چرا غمگینم و مدام می خواهم تنهای تنها در حال قدم زدن در کنار ساحلی دور باشم و تنها

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-82184855346047401602009-10-06T00:37:00.003+01:002009-12-08T13:28:08.441Z

بیگانه وار در زادگاه خویش فرود آمدم، سلام ای صداهای همیشه آشنا! سلام ای بوهای همیشه در مشام! سلام ای باروت های هنوز منفجر ناشده! این بار واپسین خبر، انتشار گزارشگری در هوا بود به جای گزارشی و بدل شدن زنده های دیگری به مرده های دیگر. به قتلگاه هایی نظر می دوزم، به خیابان هایی مغموم که انتحاری ها و قربانیان شان در آن قدم می زنند. خیابان های پایتخت: با دختران سیه پوش اما خندانش که هر کدام گورستانی

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-72324057959970068592009-09-05T01:25:00.004+01:002009-09-05T01:49:10.727+01:00

از خواب هایم سر بلند می کنی و شب را با چشمانی فروبسته بیدار می مانی بی آنکه بتوانی دیگری باشی. تو کیستی که هیچگاه جدا از من و با من نیستی؟ قطاری راه خود را در میانه ی جنگلی بی پایان می گشاید و خاموشی شبی دراز دامن را با صدای آهنینش بر هم می زند. مسافر خسته در جستجوی ستارگان ناپدید شده ای به آسمان چشم دوخته است. آسمان در انبوهی ابرها ستارگانش را پنهان کرده است . نگاه مرد از آسمان به زمین می لغزد:

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-69920156600971844302009-07-24T03:12:00.014+01:002009-07-24T15:35:58.644+01:00

برادرم می گفت: نوجوان مزاری قدیفه اش را روی شانه انداخته و در سایه ی درختی در ایستگاه ظاهرا منتظر تاکسی لینی /خطی است. انگار با کسی حرف می زند اما کسی در اطراف او دیده نمی شود. می بینم که می خندد با صدای بلند.  با کنجکاوی گستاخانه ای به او نزدیک می شوم. تلفن همراهی در دست دارد و سرگرم تماشای تصاویر متحرکی در آن است. صدای آشنای یکی از مجریان تلویزیون طلوع را می شنوم که ساعت را اعلام می کند و به

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-12141813620441606832009-04-24T11:10:00.005+01:002009-11-13T22:43:57.350Z

خدایا! از آنچه از تو دورم می کند، دورم کن! خداوندا! مرا گرفتار عذابی مگردان که پیامد اعمال بدم باشد. خدایا! کاری کن تا دستم به کاری ناروا مشغول نگردد، تا پایم به راهی ناروا نرود، تا نگاهم به چیزی ناروا دوخته نگردد، تا زبانم به سخنی ناروا گویا نباشد. خدایا! سرچشمه ی همه ی زیبایی ها تویی، مرا از زیبایی مخلوق خود بی نیاز بگردان تا افلاک را به خاک نداده باشم. خدایا! همواره زبانم را به ذکر خود گویا

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-23013164653828493172009-03-01T21:19:00.002Z2009-03-13T21:27:12.507Z

یوسف قوماندان پدر کلان مرا به کوچه فراخوانده بود. کسی در کوچه نبود. پدر کلانم با یوسف قوماندان صحبت می کرد. یوسف قوماندان سوار بر اسب سرکش و سرخ رنگی بود. در پشت اسب دختر خوردسالی سوار بود این دختر به پدر کلان من به زبان فارسی می گفت: کاکا جان مره می کشه، پدر کلانم که معلوم بود نمی توانست این دختر را از کام مرگ نجات دهد، به او می گفت: نی نمی کشه. در کوچه کسی نبود، آفتاب از پشت آخرین تپه‌ها ناپدید

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-79061001935269606612009-03-01T21:15:00.000Z2009-03-01T21:16:12.307Z

کاکای من سپیداری را که هنوز در نخستین ماه های سر بر آوردنش بود و تازه برگ های کوچکش در هوای بهار به لرزش در می آمدند، از ریشه کند، آن را تراشید و پوست سبزش را دور کرد. بوی پوست سپیدار که من آن را بسیار دوست می داشتم در هوا پراگنده شد. کاکایم در یک سر این چوب تازه و تر، پارچه ی سرخی بست و بدینگونه بیرق سرخی که نشانه ی نا خواسته ی خشنودی خاندان ما از پیروزی انقلاب بود بر دیوار بلند مشرف به کوچه، در

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-67893886483226657782009-02-22T12:00:00.007Z2009-03-01T21:15:16.556Z

آنسان که چکیدن قطره ی اشکی در سکوت سرها را به جانب صدایی که برنخاسته است بر نخواهد گردانید، گاه اتفاق می افتد که شاعری در همه ی عمرش مانند چکیدن پیوسته ی اشک از چشم خودش باشد و هیچ خاموشیی را نتواند در هیاهوی کلماتی که به راه انداخته است بشکند. هیاهوی کلمات اند شعر گفتن، که به راه می افتند. اما باید این هیاهو را کسانی باشند که بشنوند. هیاهویی که مجیر براه انداخته است ناشنیده نماند، اما ای کاش

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-37960431744288143412009-02-21T23:01:00.011Z2009-02-23T10:20:46.795Z

شعرهایت را می خوانم، در این شعرها حس مشترکی را جستجو می کنم و در می یابم، حس مشترک چیزی است که در لحظه های بی مانند شب زنده داری های مان و در احساس بیهودگی کردن در یک صبح بعد از شب نشینی به سراغ من و تو می آید. تو خیلی بزرگتر از آنی که خود می پنداری و پیرامونیانت می پندارند. مردی را که در پیراهن داری قدر کن.، آنکه در پیراهن توست مجموعه ای از تن های عالم است و مجموعه ای از جان های عالم که جان تو

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-55954131664313193292009-02-18T22:47:00.005Z2009-03-13T21:32:44.632Z

مرور کتاب ها نوشته ی رفيع جنيد آنچه در ها جریان می یابد اتفاق هایی است که در ذهن بسیاری از ما جاری بوده بدون آنکه در قالب کلمه ها قرار داده شوند، قطعات ها زبان حال انسانی است که در میدان نبرد مخالف ها در صدد یافتن اجزای پراگنده شده ی انسانیت و نشان دادن آن است. در قالب های ادبی رایج ما خواهی نخواهی با واقعیتی روبروییم که یا ریشه در قلمروی غیر واقعی دارد و یا ریشه اش در واقعیت های محسوس

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-64939734103197065152009-02-18T22:19:00.005Z2009-02-22T13:39:53.955Z

به فرید اروند به یاد آن روزها و آن شب ها افتاده ام. گرمی هوا با صدای بادپکه در شبهای جنون شعر و صدای جگجیت سنگ که نمی دانستیم چه می گوید اما در غزل هایی که می خواند عبارت هایی همچون کشتی کاغذین و آب باران ها را می توانستیم بفهمیم و بفهمیم که در غم از دست دادن روزگار کودکی فریاد بر می آورد. او کاغذ کا کشتی او بارش کا پانی.... تو تازه جوان شده بودی و اندک اندک غم نان در جانت رخنه می کرد. سفارش آن

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8864078564243468866.post-75904517219701909862009-02-18T00:15:00.003Z2009-02-18T23:00:44.848Z

هنوز قلب کوچک نگاه می تپید اما آکسیجن در حال تمام شدن بود ، در شامگاه پنجشنه امیدها برای زنده ماندن او دم به دم کمتر می شد اما به مادرش چیزی نمی گفتند مادرش نمی دانست که نگاه او تا چند دقیقه دیگر برای همیشه آغوش او را خالی خواهد گذاشت. باران تندی می بارید از شفاخانه ملکی مزارشریف که نگاه در آن بستری بود با عجله خارج شدم نمی دانستم کجا باید بروم و از کی باید درخواست کمک کنم به من گفته بودند

شهباز ایرجhttp://www.blogger.com/profile/04182717903425527514noreply@blogger.com0