تلویزیون در کف دست

برادرم می گفت: نوجوان مزاری قدیفه اش را روی شانه انداخته و در سایه ی درختی در ایستگاه ظاهرا منتظر تاکسی لینی /خطی است. انگار با کسی حرف می زند اما کسی در اطراف او دیده نمی شود. می بینم که می خندد با صدای بلند. 

با کنجکاوی گستاخانه ای به او نزدیک می شوم. تلفن همراهی در دست دارد و سرگرم تماشای تصاویر متحرکی در آن است. صدای آشنای یکی از مجریان تلویزیون طلوع را می شنوم که ساعت را اعلام می کند و به اجرای اخبار نیم روزی می پردازد. این همسایه ی من با تلفن همراهش در حال تماشای برنامه ی زنده ی تلویزیونی است.

باور کردنی نیست اما سرعت گسترش استفاده از تکنولوژی اطلاعاتی این سال ها در افغانستان به حدی بوده که همه ی باور نکردنی ها را به واقعیت های ملموس بدل کرده است.

تا پیش از آمدن طالبان در سال ۱۳۷۶ مردم این شهر فقط به یک شبکه ی تلویزیون محلی دسترسی داشتند که امواج پخش آن به مشکل از شعاع دو کیلومتری مرکز پخش فراتر می رفت.

حالا نزدیک به بیست شبکه ی تلویزیون خصوصی و غیر خصوصی در این کشور فعالیت دارند که دستکم پنج تای آن در مزارشریف هم به سادگی و بدون نیاز به آنتن قابل دریافت است.

تلفن های جدید همراه که ارزش شان معادل سه صد دالر امریکایی ست حالا در بازار های این شهر عرضه می شوند که می توان با آنها هم به تماشای تلویزیون پرداخت. 

اکنون افغان‌ها بدون هیچ محدودیتی به تازه ترین خبرها از معتبرترین رسانه‌های جهان دسترسی دارند. می‌توانند در دورترین روستاها از تلفن های دستی خود به سادگی استفاده کنند و صدای خود را به دور ترین نقاط دنیا بفرستند.

چند روز پیش در جریان اجرای یک برنامه ی رادیویی در بی بی سی بودم. در میان کسانی که برای شرکت در این برنامه از داخل و خارج افغانستان زنگ زدند یکی هم شخصی از روستای زادگاهم تبر در ولسوالی سنچارک بود.

او از مشکلاتی می گفت که اهالی روستا از ناحیه ی کمبود آب آشامیدنی داشتند. صدای او را همه ی مردم جهان می شنیدند. چنین چیزی شاید تا ده سال پیش برای ما رویایی بیش نبود اما حالا این رویا به واقعیت بدل گشته  است.

نوجوان مزاری که حالا و بعد از تماشای یک برنامه ی طنز در تلویزیون دستی اش از تازه ترین وقایع خبری جهان و کشورش  با خبر شده بود موبایل خود را  بست، با قدیفه اش عرق صورت خود را پاک کرد و سوار موتری شد که او را به مرکز شهر می برد. سرزمین من رو به پیشرفت دارد و قرار است در آینده همه ی موترها از هر مسیری به شهرهای پر از سایه های درختان و مردمی با تلویزیون های همراه در دست،  برسند.